Las Aventuras de Quinty

español

Para el lunes 13 de octubre había encargado una tarta de arroz en Paulissen para poder llevarla a mis prácticas. Era mi último día que iba en coche, así que era práctico llevar la tarta entonces. El resto de la semana trabajé desde casa porque ya no podía ver más el coche y porque mi cuenta bancaria empezaba a quedarse muy vacía por la gasolina. No miento si digo que tenía agujetas en las piernas de tanto usar el embrague y el acelerador.

El lunes 20 de octubre los trenes todavía no circulaban, aunque las obras ya deberían haber terminado. Haré como si esto me sorprendiera. Por suerte fui lo bastante lista como para revisar la aplicación de NS cuando aún estaba en la cama. Inmediatamente escribí un correo a mi lugar de prácticas y volví a dormir. Cecília me había mandado un documento con textos que debía traducir, y eso fue lo que hice el resto del día. El martes aproveché el tiempo para revisar y corregir mis traducciones.

El miércoles 22 de octubre, Aletta llegó con tres enlaces de actividades que estaban en la página web, pero que todavía no tenían traducción al neerlandés. Supuestamente eran textos fáciles: famous last words. Cuando llegó Marina, trabajamos juntas quitando la exposición literaria anterior y montando la nueva. Es una exposición sobre María Dueñas que yo misma preparé. También empecé con las traducciones: la primera no fue tan difícil, pero la segunda… Jesús. Lo necesitaba, sí, porque parecía chino. Trataba sobre Sor Juana de la Cruz, con palabras que ni siquiera entendía en neerlandés después de buscarlas en Google Translate y en Van Dale. Estuve a punto de llorar de la frustración y empecé a pensar en cambiar de carrera. Al final lo dejé por ese día y continué al día siguiente, con la mente más fresca.

Después quería irme a casa. Quería, sí, porque justo cuando iba en el tren, anunciaron que no iba a continuar más allá de Den Bosch. Había un tren averiado en las vías. Uno pensaría que no tardarían mucho en quitarlo, ¿no? Pues no: los trenes volvieron a circular solo después de dos horas y media (¡150 minutos!). Qué maravilla el transporte público. Al menos pude hablar con Martina, una compañera con la que todavía no había hablado mucho. Ella también se había quedado atrapada.

Al final, pude practicar mi interpretación consecutiva neerlandés–inglés porque una chica vino a preguntarme qué estaban anunciando. Curiosamente, todo se decía solo en neerlandés y ni siquiera se entendía bien.

El jueves me dolía todo el cuerpo de haber estado sentada en el suelo frío de la estación. Tengo casi 24 años (dentro de poco seré un cuarto de siglo); mi cuerpo ya no puede con eso. Como había decidido el día anterior, me obligué a seguir traduciendo. Me gusta la historia, mucho. No por nada estudié para ser profesora de historia, pero esto fue too much. Por la tarde sentí que no podía mejorar más el texto y se lo envié a Laurine. A ver si había suerte y no me echaba la bronca. (Por razones oficiales: no es tan terrible, en realidad es muy amable 😊. Solo me recuerda al señor Verbeeck, y a él también le tengo un poco de miedo sano).

El viernes, Laurine me dijo que no era raro que casi llorara mientras traducía. Resulta que el texto estaba copiado directamente de la Wikipedia e incluso tenía errores en el original. La próxima semana decidirían usar otro texto. Así que el Menty B fue para nada, pero bueno, no es nada nuevo para mí. Además, subí nuevos libros al catálogo en Absysnet y Cecília me explicó cómo registrar a personas como socias de la biblioteca y cómo manejar los pagos. Era una preparación para enero, cuando seré la única becaria, porque las demás se van en diciembre y las nuevas llegan en febrero. Mientras esperaba una respuesta, miré qué lugares turísticos hay en Maastricht. Vivo aquí desde hace tanto tiempo que ya ni sé qué les gusta a los turistas. ¿Y por qué hice eso? Pues porque cuatro de mis compañeras (Aina, Cecília, Lucía y Irene) habían decidido venir a Maastricht el sábado. Así que la tarta de arroz había hecho bien su trabajo.

El viernes el Instituto cierra siempre alrededor de las 16:30. Normalmente me voy antes que el personal administrativo, pero esta vez terminamos todos al mismo tiempo. Por eso quedé con Aletta para tomar algo en Utrecht. Fue muy agradable y relajado.

El sábado mis dos mundos se encontraron. Los dioses del clima también trajeron un regalo: un típico día del tiempo neerlandés. Debo admitir que se sintió raro volver a la estación en fin de semana, pero por suerte esta vez no era yo la que tenía que pasar cuatro horas en el tren. Llegaron a Maastricht sobre las 12:00, con hambre, así que fuimos directamente a Minckelers. Por supuesto querían probar algo de la excelente cocina de Maastricht y les recomendé el zuurvlees. Me daba un poco de miedo, porque ¿cómo se explica el sabor del zuurvlees? No sabría decirlo. Por suerte, a todas les gustó.

Soy una persona bastante nostálgica; incluso tengo un verdadero muro de recuerdos en mi habitación. Toda una pared de corcho donde cuelgo mis mejores recuerdos. Por eso quería hacer una foto de grupo y las chicas también quisieron. Luego hicimos un recorrido improvisado por los lugares más destacados de Maastricht: el Mercado (Markt) y el Ayuntamiento (Stadshuis), la librería Dominicanen (donde pasamos más de una hora pero no me quejo), el Vrijthof, la plaza Onze Lieve Vrouwe y la basílica de Onze Lieve Vrouwe. En esta última también entramos en la iglesia, y fue entonces cuando me di cuenta de que hacía muchísimo tiempo que no había estado allí. Fue un día muy bonito 😊

Nederlands

Goedendag mijn lieve lezers. Daar zijn we weer. Deze keer een beschrijving van week 5 en 6 van mijn stage, hopelijk wat minder saai om te lezen dan de vorige.

Voor maandag 13 oktober had ik een rijstevlaai bij Paulissen besteld zodat ik deze mee kon nemen naar mijn stage. Het was mijn laatste dag dat ik met de auto ging, dus was het handig om dan de vlaai mee te nemen. De rest van de week heb ik thuisgewerkt omdat ik geen auto meer kon zien en omdat mijn bankrekening akelig leeg begon te raken door het tanken. Ik lieg niet als ik zeg dat ik gewoon spierpijn in mijn benen had van de koppeling en het gaspedaal continu in te drukken.

Maandag 20 oktober reden de treinen nog steeds niet, terwijl de werkzaamheden al afgerond hadden moeten zijn. Ik zal maar even doen alsof dit me verbaasde. Gelukkig was ik zo slim om de NS-app al te controleren toen ik nog in bed lag. Ik heb meteen mijn stagebegeleider gemaild en ben maar terug naar bed gegaan. Cecília had me een document met teksten gestuurd die vertaald moesten worden en hier heb ik de rest van de dag aan gewerkt. Dinsdag heb ik me nog de tijd genomen om mijn vertalingen goed na te kijken en te reviseren.

Op woensdag 22 oktober kwam Aletta aan met drie linkjes van activiteiten die op de website stonden, maar die nog geen Nederlandse vertaling hadden. Het zouden makkelijke tekstjes zijn: famous last words. Toen Marina kwam heb ik samen met haar de vorige literaire tentoonstelling weggehaald en de nieuwe ingericht. Dit is een tentoonstelling over María Dueñas die ikzelf heb gemaakt. Ik maakte ook alvast een begin aan de vertalingen: de eerste viel inderdaad mee, maar de tweede. Jezus. Die had ik nodig ja, want het was net Chinees. Het ging over Sor Juana de la Cruz, met woorden die ik in het Nederlands nog steeds niet snapte nadat ik ze in Google Translate en Van Dale had opgezocht. Het janken stond me nader bij dan het lachen en ik begon al na te denken over de mogelijkheid om nog van opleiding te wisselen. Op een gegeven moment heb ik het maar opgegeven en de rest bewaard voor de dag erna. Frisse blik en zo.

Daarna wilde ik naar huis. Wilde ja, want ik zat net in de trein onderweg naar huis toen werd omgeroepen dat de trein niet verder ging dan Den Bosch. Ergens op het spoor stond namelijk een defecte trein. Dat zal niet lang duren zul je denken. Het is toch gewoon even een trein wegslepen? Pas 2,5 uur (150 minuten!!!) later reden er weer treinen. Hartstikke fijn toch dat openbaar vervoer. Wel leuk om even wat bij te kunnen kletsen met Martina, een collega waarmee ik nog niet veel had kunnen praten. Zij zat namelijk ook even gestrand.

Uiteindelijk heb ik wel mijn consecutief tolken Nederlands-Engels kunnen oefenen omdat er een meisje me kwam vragen wat er allemaal werd omgeroepen. Raar genoeg werd alles alleen maar in het Nederlands omgeroepen en zelfs dat was amper te verstaan.

Donderdag deed mijn hele lichaam pijn door het zitten op de koude stationsvloer. Kijk, ik ben bijna 24 jaar oud (nog even en ik ben een kwarteeuw oud); mijn lichaam kan dit niet meer aan. Zoals ik me de dag ervoor had voorgenomen heb ik mezelf maar bij elkaar geraapt en ben ik verder gaan vertalen. Ik vind geschiedenis leuk, heel leuk zelfs. Niet voor niks heb ik de lerarenopleiding geschiedenis gedaan, maar dit was one bridge too far. In de namiddag had ik het gevoel dat ik het niet beter kon maken dan dat het al was en heb ik mijn vertalingen doorgestuurd naar Laurine. Op hoop van zegen; hopelijk krijg ik niet op mijn flikker van haar. (Voor officiële redenen: ze is niet zo eng hoor, ze is gewoon aardig 😊. Ze laat me alleen aan meneer Verbeeck denken en daar heb ik ook een gezonde hoeveel angst voor.)

Vrijdag kwam Laurine me vertellen dat het inderdaad niet heel gek was dat ik bijna moest huilen bij het vertalen. De tekst was namelijk direct gekopieerd van de Spaanse Wikipedia en er stonden zelfs fouten in de brontekst. Ze zouden volgende week gaan nadenken over een andere tekst. Menty B voor niks dus, maar dat is ook niks nieuws voor mij. Verder heb ik nieuwe boeken in de catalogus op Absysnet geüpload en heeft Cecília me wat dingen uitgelegd over hoe ik mensen lid maak van de bibliotheek en betalingen moet uitvoeren. Als voorbereiding op mijn tijd als enige stagiaire in januari, want de andere stagiaires vertrekken in december en de nieuwe komen pas in februari.. Ook heb ik terwijl ik wachtte op reactie alvast gekeken wat bezienswaardigheden zijn in Maastricht. Ik woon hier namelijk al zo lang dat ik niet weet wat toeristen leuk vinden. En waarom deed ik dat? Nou lieve lezer, vier van mijn collega’s (Aina, Cecília, Lucía en Irene) hadden besloten om op zaterdag naar Maastricht te komen. De rijstevlaai had dus goed zijn werk gedaan. Op vrijdag sluit het Instituto altijd rond 16.30. Ik ben normaal altijd eerder weg dan de administratieve medewerkers, maar deze keer waren we allemaal op dezelfde tijd klaar. Daarom had ik vandaag met Aletta afgesproken om ergens in Utrecht wat te gaan drinken. Dat was heel gezellig en relaxt.

Zaterdag kwamen mijn twee werelden met elkaar in aanraking. De weergoden kwamen ook met een cadeautje: typisch Nederlands hondenweer. Ik moet toegeven dat het verkeerd voelde om in het weekend weer naar het station te trekken, maar gelukkig was ik vandaag niet degene die in totaal vier uren in de trein moest zitten. Ze kwamen rond 12.00u met honger aan in Maastricht, dus zijn we meteen naar Minckelers gegaan. Uiteraard wilden ze wat van de voortreffelijke Maastrichtse cuisine proeven en heb ik ze de zuurvlees aangeraden. Ik vond het wel een beetje eng, want hoe leg je de smaak van zuurvlees uit? Ik zou het werkelijk waar niet weten. Gelukkig vond iedereen het lekker.

Van nature ben ik een nostalgisch persoon; ik heb zelfs een heuse herinneringsmuur op mijn kamer. Een hele muur van kurk zodat ik al mijn favoriete herinneringen op kan hangen. Daarom wilde ik graag een groepsfoto maken en gelukkig wilden de andere meiden dat ook. Daarna zijn we begonnen aan een geïmproviseerde tour langs de highlights van Maastricht: de Markt en het Stadshuis, Boekhandel Dominicanen (waar we meer dan een uur hebben doorgebracht, maar ik klaag niet), het Vrijthof, het Onze Lieve Vrouweplein en de Onze-Lieve-Vrouwebasiliek. Bij die laatste zijn we ook de kerk zelf ingegaan en pas op dat moment besefte ik dat het echt heel lang geleden was dat ik daar zelf voor de laatste keer ben geweest. Ik vond het een hartstikke leuke dag 😊