Las Aventuras de Quinty

español

Empezamos la semana número 7 con mucha fuerza: el lunes me enfermé. Eso ya debería haber sido una señal de cómo iba a ir la semana, pero yo seguía optimista. Sí, queridos lectores, esto es foreshadowing.

Lo bueno fue que, justo ese lunes, recibí un mensaje de Anna (mi profesora de español) con un video del viaje a Madrid que había encontrado. También quería saber si todavía me gustaban las prácticas y que pronto nos volveríamos a ver. Ahora que estoy haciendo las prácticas, me doy realmente cuenta de lo agradable que es estudiar en un programa pequeño. Y no, esto no es una manera descarada de alabar a mis profesores 😊

Además, Alberto me había mandado un correo sobre Voces del Caribe para pedirme que le ayudara a hacer una lista de organizaciones etc., que pudieran invitar para ese día. También tenía que crear un formulario de inscripción en Forms para uno de los talleres que se iban a impartir.

Así que el martes empecé una búsqueda digital de organizaciones en los Países Bajos relacionadas con el Caribe y el papiamento. Al final hice una lista con los nombres, la información de contacto y una breve descripción de cada una, y se la envié a Alberto. Y esto es justo lo que más me gusta de mis prácticas: tengo suficiente variedad como para no aburrirme nunca.

El miércoles 29 de octubre fue el D-Day para los Países Bajos: las elecciones parlamentarias. Los colegios electorales abrían a las 7:30 y mi tren salía a las 7:29, así que ya había avisado en las prácticas que llegaría un poco más tarde porque quería votar. Por suerte, había un colegio electoral en la estación de Maastricht, así que esta vez no tuve que votar en ese gimnasio asqueroso de mi antigua escuela primaria, donde me vuelven los traumas de la infancia. En fin, voté y tomé el siguiente tren hacia Utrecht.

Durante el viaje a Utrecht escribí y publiqué mi actualización del blog de las semanas 5 y 6; me gustó especialmente porque pude escribir algo distinto, ya que las chicas del Instituto habían venido a Maastricht en la semana 6. Cuando llegué a las prácticas, Cecilia y yo recibimos la importante misión de revisar todas las cajas de DVD. En esas cajas hay varios discos (obvio), pero casi todas solo tenían el primero protegido con una pegatina antirrobo. Así que nos tocó a nosotras ponerle una a los demás. Como una máquina bien sincronizada, nos pusimos manos a la obra: yo pegaba las etiquetas, Cecilia las escaneaba y yo las registraba. Otra habilidad más que puedo añadir a mi currículum.

Como Guadalupe no estaría al día siguiente, hicimos juntas una lista de tareas. Básicamente, Cecilia debía pensar y escribir nuevas publicaciones para las redes sociales del Instituto y yo tenía que traducirlas después. Además, uno de los profesores había donado una gran colección de libros. Había que ponerlos en una lista de Excel y compararlos con la colección ya existente de la biblioteca.

Y llegó el jueves. Como Guadalupe no estaba y Cecilia empezaba más tarde, me tocó abrir la biblioteca. No tiene nada especial: quitar la cerradura de la puerta (lo cual, por supuesto, no me salió bien) y encender las luces. A las 10:00 tenía una reunión por Teams para darme la bienvenida al AR y darme algo de información. Cuando la señora Philipsen me preguntó cómo me iba con los viajes a Utrecht, todavía respondí con toda confianza que no era tan malo y que ya me había acostumbrado. Sí, ya lo están viendo venir, ¿verdad? Después de la reunión, hasta que llegó Cecilia, me entretuve con la lista de Excel.

Cuando Cecilia llegó, pude tomarme un descanso de Excel traduciendo algunos de sus textos y haciendo un par de revisiones para el departamento de cultura. Terminamos las dos nuestras tareas hacia las 13:00, y la biblioteca estaba mortalmente silenciosa porque no vino ningún visitante. Así que nos pusimos a leer un rato; estábamos en una biblioteca. Pensaba quedarme con Cecilia hasta el cierre, alrededor de las 18:30. Pero cometí el error de mirar la app de NS a eso de las 16:00. Y ya no sabía si reír o llorar: había habido un accidente grave y no circulaban trenes entre Utrecht y Den Bosch. ¿Recuerdan que le dije a la señora Philipsen que viajar no era tan malo? Pues tuve que desviarme por Nimega, y el viaje me iba a durar tres horas en lugar de dos horas. Así que, después de disculparme sinceramente con Cecilia, salí a las 17:00 con la esperanza de llegar a Maastricht sobre las 20:00.

Bueno, señores y señoras: eso fue una esperanza inútil. Todo el país estaba paralizado. Mi primer tren, de Utrecht a Nimega, solo llegó hasta Arnhem. En Arnhem tuve que tomar un segundo tren hacia Nimega, y luego un tercero de Nimega a Roermond. Lo mejor de todo es que era un tren de cercanías, con la sensación de que paraba literalmente cada minuto. Y como todos tenían que hacer el mismo desvío, pero el tren solo tenía dos vagones, estaba llena de gente. Para colmo, también había ovejas caminando por las vías, lo que causó tanto retraso que ese tercer tren ya no siguió hasta Roermond y se detuvo en Reuver. Y sí, pensé lo mismo que ustedes: ¿dónde coño está Reuver? Sé que está en Limburgo, pero si alguien me apuntara con una pistola para que lo señalara en un mapa, estaría muerta. Y la “estación” no merecía ese nombre: solo dos vías en medio de la nada. El siguiente tren (mi CUARTO tren de la noche y tengan en cuenta que después todavía me faltaba un QUINTO tren de Roermond a Maastricht) saldría tres cuartos de hora más tarde. Y, como ya se podían imaginar: ¡ese tren también fue cancelado! Ahí estaba yo, en medio de la nada, con una sola farola para todo el lugar, en plena oscuridad y con un tipo raro que se acercaba cada vez más mientras murmuraba y tarareaba tonterías. En ese momento lo único que quería era tirarme a las vías, pero claro, no pasaban trenes, así que tampoco era una opción.

Al final, llamé a mis padres para preguntarles si me querían y si podían venir a rescatarme. Desde Maastricht eran como una hora de viaje hasta ese precioso pueblo, pero por suerte entendieron que o venían a buscarme o no volverían a verme jamás porque me habrían secuestrada. Además, hacía un frío horrible y no había ni un banco a la vista.

A las 22:30 por fin llegué a casa: cinco horas y media después de salir del Instituto. Le tengo un odio profundo a la NS, aunque aún más al conductor de camión de peras que decidió hacer el idiota en un paso a nivel (¡con barreras!) y terminó atropellado. Al parecer, es imposible que la NS funcione una semana sin incidentes. Lo único que quiero es poder ir a mis prácticas y volver a casa.

Una actualización un poco más larga, pero necesitaba desahogarme. Y repito: toda mi frustración va dirigida únicamente a la NS; aparte de eso, sigo disfrutando de mis prácticas, aunque no siempre se me note.

Nederlands

We begonnen week nummer 7 al meteen sterk: maandag was ik ziek. Dit had eigenlijk al meteen een teken moeten zijn voor het verdere verloop van de week, maar ik was nog positief. Ja dit is foreshadowing lieve lezers.

Wat wel lief was, was dat ik toevallig op maandag ook een appje kreeg van Anna (mijn docent Spaans) met een video van de Madridreis die ze was tegengekomen. Ook wilde ze graag weten of ik mijn stage nog leuk vond en dat we elkaar weer snel zouden zien. Nu tijdens mijn stage merk ik eigenlijk pas echt hoe fijn het is om op een kleine opleiding te zitten. En nee dit is geen ordinaire manier om mijn docenten op te hemelen 😊

Ook had Alberto me gemaild over Voces el Caribe met de vraag of ik hem kon helpen door een lijst te maken met organisaties etc. die ze konden uitnodigen op deze dag. Ook moest ik via Forms een inschrijfformulier maken voor een van de workshops die dan worden gegeven.

Dus op dinsdag begon ik met een digitale zoektocht naar allerlei organisaties in Nederland die iets te maken hadden met de Cariben en het Papiaments. Uiteindelijk heb ik hiervan een lijst gemaakt met de namen, contactgegevens en een korte uitleg over de organisatie en deze vervolgens doorgestuurd naar Alberto. En dit vind ik nu het leuke aan mijn stage: ik heb genoeg afwisseling zodat ik me nooit hoef te vervelen.

Woensdag 29 oktober was D-Day voor Nederland: de Tweede Kamerverkiezingen. De stemlokalen gingen pas om 7.30 open en mijn trein vertrekt om 7.29, dus had ik alvast op mijn stage aangegeven dat ik ietsje later zou zijn omdat ik wilde stemmen. Gelukkig was er ook een stemlokaal op het station in Maastricht, dus hoefde ik deze keer niet in een gore sporthal van mijn oude basisschool te stemmen waarbij mijn jeugdtrauma’s terug naar boven kwamen. Enfin, gestemd en de volgende trein naar Utrecht gepakt.

Onderweg naar Utrecht heb ik mijn blogupdate voor week 5 en 6 geschreven en gepost; deze vond ik extra leuk omdat ik eens iets anders dan normaal kon schrijven omdat de meiden van het Instituto in week 6 naar Maastricht waren gekomen. Eenmaal aangekomen op stage kregen Cecília en ik de zware taak om alle dvd-boxen te controleren. In deze boxen zitten namelijk meerdere dvd’s (duh), maar bij vrijwel alle boxen was alleen de eerste dvd beveiligd met een antidiefstalsticker. Wij mochten alle andere dvd’s ook voorzien van een sticker. Als een geoliede machine gingen we aan de slag: ik plakte de stickers, Cecília scande ze en ik registreerde ze. Kan ik deze vaardigheid ook weer op mijn CV toevoegen.

Omdat Guadalupe er de volgende dag niet zou zijn, hebben we samen met haar alvast een takenlijst gemaakt. Dit hield voornamelijk in dat Cecília nieuwe posts moest gaan bedenken/schrijven voor de social media van het Instituto en ik deze daarna moest vertalen. Ook was er een grote verzameling boeken gedoneerd door een van de docenten. Deze moesten in een Excel-bestand worden gezet en vergeleken worden met de al bestaande collectie van de bibliotheek.

En toen was het al donderdag. Omdat Guadalupe er niet was en Cecília later begon, moest ik de bibliotheek openen. Dit houdt trouwens niks speciaals in: gewoon het slot van de deur afhalen (wat mij natuurlijk weer niet lukte) en de lampen aandoen. Ik had ook om 10.00 een Teams-overleg om mij welkom te heten bij de Academieraad en me alvast wat informatie te geven. Toen mevrouw Philipsen mij vroeg hoe het reizen van en naar Utrecht ging, zei ik nog vol vertrouwen dat het eigenlijk wel meeviel en dat ik eraan gewend was. Ja mensen, je voelt hem al aankomen he? Na deze meeting en totdat Cecília kwam, heb ik mezelf geamuseerd met de Excellijst.

Nadat Cecília was gearriveerd, heb ik een pauze van Excel kunnen nemen door wat kleine tekstjes van haar te vertalen en twee kleine revisies te doen voor de cultuurafdeling. Uiteindelijk waren we allebei klaar met onze taken rond 13.00u en was het dodelijk stil in de bibliotheek omdat er geen bezoekers kwamen. Dus zijn we maar wat gaan lezen; het blijft natuurlijk een bibliotheek. Ik zou samen met Cecília tot de sluiting blijven; rond 18.30. Alleen maakte ik rond 16.00 de fout om op de NS-app te kijken. En toen wist ik niet meer of ik moest huilen of lachen: er was een groot ongeluk geweest waardoor er tussen Utrecht en Den Bosch niks meer reed. Kan je je nog herinneren dat ik tegen mevrouw Philipsen zei dat het reizen wel meeviel? Ik zag dat ik moest omreizen via Nijmegen en mijn reis 3 uren in plaats van 2 uren zou duren. Dus na uitvoerig mijn welgemeende excuses aangeboden te hebben aan Cecília ben ik om 17.00 vertrokken in de hoop dat ik rond 20.00 in Maastricht zou zijn.

Nou dames en heren: dat was een ijdele hoop. Heel Nederland lag plat. Mijn eerste trein zou van Utrecht naar Nijmegen gaan, maar ging uiteindelijk niet verder dan Arnhem. In Arnhem moest ik mijn tweede trein naar Nijmegen pakken, om vervolgens mijn derde trein van Nijmegen naar Roermond te pakken. Het leukste is nog dat dit een stoptrein was; met het gevoel dat er inderdaad om de minuut een stop was. En omdat iedereen deze omreisroute moest nemen, maar de trein alsnog maar 2 wagons had, was de trein overvol. Als klap op de vuurpijl liepen er ook nog schapen over het spoor, waardoor deze DERDE TREIN zoveel vertraging opliep dat deze niet meer verder reed naar Roermond en stopte in Reuver. En ja, ik had dezelfde gedachte: waar the fuck ligt Reuver? Ik weet dat het in Limburg ligt, maar als iemand me met een pistool zou dreigen om het aan te wijzen op een kaart, zou ik dood zijn. En het station was het woord station niet waardig: twee sporen in the middle of nowhere. De volgende trein (mijn VIERDE trein van de avond; en besef dat ik hierna nog een VIJFDE trein van Roermond naar Maastricht moest pakken) zou pas drie kwartier later vertrekken. En dit kan je ook al van ver zien aankomen: die trein werd ook geannuleerd! Daar stond ik dan in the middle of nowhere, met een (1) lantaarnpaal voor het hele gebied, in het pikkedonker en met een wazig figuur die steeds dichterbij kwam staan terwijl hij onzin aan het zingen en neuriën was. Het liefste had ik me op dat moment voor de trein gegooid, maar ja er reden natuurlijk geen treinen dus dat was geen optie.

Uiteindelijk heb ik maar mijn ouders gebeld met de vraag of ze van me hielden en me wilden komen redden. Het bleek vanuit Maastricht een uur rijden naar dit wonderschone dorp, maar gelukkig zagen mijn ouders ook in dat het of Quinty ophalen was of Quinty nooit meer terugzien omdat ze ontvoerd was. Ondertussen was het ook nog ijskoud en zonder een bankje in zicht.

Om 22.30 was ik dan eindelijk thuis: 5,5 uur nadat ik uit het Instituut vertrok. Ik heb oprecht een diepgewortelde haat voor de NS, maar eigenlijk nog meer voor de perenchauffeur die het nodig vond om midden op een spoorwegovergang te gaan stuntelen en daar aangereden te worden. Het is schijnbaar onmogelijk voor de NS om een week zonder storingen te functioneren. Het enige wat ik wil is naar stage kunnen gaan en terug naar huis.

Een wat langere update, maar ik moest even mijn frustratie kwijt. Nogmaals: de frustratie is volledig gericht op de NS, buiten dat vind ik mijn stage nog steeds leuk al is dat niet altijd aan me te merken.