Las Aventuras de Quinty

Caos y polvo de piedra

Semana 11

Sí, queridos lectores. El momento que todos estaban esperando: ¡una nueva historia de la única e inigualable Quinty! Las últimas dos semanas fueron bastante ocupadas (culpa totalmente mía), así que por eso esta actualización llega un poco más tarde.

El lunes me dediqué sobre todo a hacer traducciones y a incorporar los comentarios de Laurine. Como en una de las traducciones para el club de lectura había muchas palabras en español que yo no conocía, fui haciendo mi propia lista de vocabulario. También empecé a preparar un vídeo sobre la aplicación para la biblioteca digital. A partir de ahora, también me pueden contratar como editora.

El martes tuve a las 12:00 una reunión sobre el congreso de papiamento que tendría lugar el viernes. En esta reunión íbamos a ultimar los detalles con los profesoras que organizaron el evento. Solo que, después de la reunión, yo seguía sin saber cuáles eran exactamente mis tareas para el viernes, aparte de “ayudar a la gente”. Cualquiera que me conozca sabe que la falta de claridad no es precisamente mi cosa favorita; aunque debo admitir que estoy aprendiendo a manejarlo durante estas prácticas. Después de la reunión seguí trabajando en el vídeo del lunes. Mi compañera bibliotecaria-en-formación tenía una actuación por la noche y me pidió si podía quedarme hasta las 18:30. Por supuesto acepté, y en ese tiempo incluso escribí el guion para un segundo vídeo sobre la biblioteca digital. Justo después de apagar todos los ordenadores, empacar mis cosas y estar lista para caminar a la estación, un chico entró rápidamente queriendo unirse a la biblioteca. Cedí de nuevo y (yo sola, debo añadir) logré que se hiciera socio. Creo que voy a dejar la VAC y a dedicarme a ser bibliotecaria.

El miércoles seguí trabajando desde casa en traducciones y en los vídeos. Por la noche volví por fin a ver un musical. Esta vez fue incluso el estreno en Limburg del musical de Hairspray en el preciosísimo Maastricht. Eso significaba que al entrar me plantaron una copa de cava en la mano y podía coger gratis una enorme nube de azúcar. No me quejo, obviamente. ¡Y qué musical más delicioso! No tuve que pensar, solo descansar.

El jueves también pude trabajar desde casa para prepararme, ya que el viernes y el sábado tenía que estar en la biblioteca. A las 10:00 tuve primero una reunión sobre un taller de neurodiversidad que pronto daré en la Escuela de Hostelería de Maastricht. Luego terminé casi por completo el vídeo de la app y por la noche hice mi maletita. “¿Una maletita, Quinty?”. Sí, una maletita. Como tenía que trabajar tanto viernes como sábado y ambos días empezaban muy temprano, no era realista ir y volver dos veces. Y seamos sinceros: con todo el drama de la NS, jamás lo habría conseguido. Por suerte Cecília fue tan amable de ofrecerme quedarme a dormir en su casa.

El viernes me acomodé como pude en el asiento del tren con una mochila enorme y la maleta; al final sí que tuve la experiencia auténtica de estudiante. Pasé todo el día con el congreso sobre el papiamento. Fue interesante, la verdad; sobre todo la primera presentación sobre la historia de la lengua. Solo que yo seguía sin saber bien qué debía hacer, y los profesoras querían que ayudara con la parte técnica: algo de lo que no tenía ni idea. Así que cada vez que alguien venía con una pregunta, yo tenía que ir a buscar a otra persona. Al final del día estaba completamente estresada y agotada. Por suerte pude relajarme por la noche y vi la película Frankenstein con las chicas de mis prácticas. También estuvo bien verlas fuera del trabajo. Para mi gran sorpresa, caí en coma por la noche (figuradamente). Normalmente no duermo en lugares desconocidos. Quizá me vino bien haberme sobreestimulado tanto.

El sábado, por una vez, no tuve que despertarme en plena madrugada y pude levantarme a una hora razonable. Cecília y yo teníamos que estar en el Instituto a las 10:00 porque ese día se organizaba una feria de libros infantiles en la biblioteca. Por suerte me encantan los niños… Fue un día bastante agradable, con un trozo de tarta de chocolate espectacular del que todavía estoy pensando. Al final del día estaba hecha polvo, pero al menos ya podía soñar con mi propia cama y con dormir hasta tarde.

Semana 12

Como había trabajado el sábado, el lunes pude trabajar desde casa. Además, los lunes la biblioteca está cerrada, así que no había problema. Esto me vino genial porque tenía una reunión física con el Consejo de la Academia. Tras un pequeño ataque de pánico porque no encontraba el aula (estoy solo en mi tercer año en el mismo edificio), fue muy agradable ver y hablar de nuevo con los profesores. Fue un poco tenso, porque me había propuesto como presidenta. Por suerte nadie se opuso; si no, me lo habría tomado un poco personal ;). Ahora tengo la necesidad de comprarme un martillito. Por si alguien necesita una idea para mi cumpleaños, aquí la tiene.

Como siempre, el martes también trabajé desde casa. Otra vez me vino bien, porque en la VAC había una inspección. Yo había escrito el capítulo de estudiantes para esa inspección, así que me invitaron a participar en el panel. Y como también soy miembro del Consejo de la Academia, pude unirme a esa conversación. Al final, en la segunda reunión solo estaba allí por el ambiente, pero al menos escuché todos los chismes. Luego me quedé un rato en la VAC para hacer una traducción sobre Antoni Gaudí que me había llegado. Al parecer, hace unas semanas estaba de muy buen humor, porque se me había olvidado que esa misma noche tenía que para dar una presentación sobre los diferentes dominios de estudio. A estas alturas ya me siento parte del equipo de marketing de la VAC, o incluso de toda Zuyd.

El miércoles fue otro día de traducción. Parece que no me gusta por cómo suena, pero obviamente estudio traducción por una razón. Noto que estoy aprendiendo muchísimo, sobre todo en lo que respecta a traducir textos de marketing. Después de cinco traducciones (y por tanto cien correos diferentes a Laurine pidiéndole si podía revisarlas, perdón), me alegré cuando me preguntaron si podía ayudar con otra cosa. Dentro del programa Hermes tenía que crear páginas para el club de lectura del primer semestre de 2026. Hasta ahora solo había escuchado a todos quejarse de Hermes. Y tengo que decirlo: lo entiendo. Qué sistema más complicado y más lento. Pero queridos lectores, lo conseguí. Creo que mi apodo aquí pronto va a ser “meticulosa“.

Además de ser viernes de Pakjesavond, también era el día de la cena de despedida en Cervantes y íbamos a grabar un vídeo navideño. Como soy incapaz de tomar nada en serio en mi vida, me llevé mi maravillosa y horriblemente fea VAC-navidad-suéter para llevarla en el vídeo. La cena se organizó porque todas las demás becarias se van después de la próxima semana, y así podíamos despedirnos. Sí, lector, yo me quedo aquí toda triste y solita. La idea era que cada uno cocinara (o comprara) algo para compartir. Yo soy 100% de Maastricht, así que el jueves pasé horas preparando zuurvlees (léase: mi madre hizo todo el trabajo y yo hice el control de calidad). Mi madre tenía miedo de que no fuera suficiente, así que me fui en el tren con diez kilos de zuurvlees. Suficiente para todo Utrecht.

Primero grabamos el vídeo de Navidad. Pero antes tuvimos que construir un árbol de Navidad hecho de libros en la biblioteca. Súper divertido y fácil, ¿verdad? Querido lector, la respuesta es: no. No fue divertido ni fácil. Tras tres intentos fallidos y dos horas, llegaron otras dos elfinas navideñas para salvarnos. La grabación del vídeo fue exactamente como se esperaba: puro caos. Pero al final salió bien y será un recuerdo divertido.

Antes de comenzar mis prácticas, la señora Canals me pidió que también aprendiera algo de la cultura española. Y, si puedo decirlo yo misma, ese objetivo se cumplió ese día. La mayoría de la comida era española (lógico). Incluso había polvorones, pero debo decir que no fueron un éxito para mí. Ya debería haberlo sabido cuando Laurine me dijo que tenían una textura especial. Si yo ya casi vomito cuando mi manzana tiene un trocito blando, estaba cantado. Y efectivamente: qué asco. Era como una mezcla entre polvo de piedro y el contenido de una bolsa de aspiradora. Este fue mi primer y último polvorón.

La noche terminó de manera positiva con unas fotos de grupo. Me parece tan raro pensar que después de la semana que viene tengo dos semanas de vacaciones de Navidad. Y vacaciones de verdad: no tengo que estudiar, trabajar ni hacer absolutamente nada. Y después solo me quedan cuatro semanas de prácticas y se habrá acabado. ¿Cómo? Es casi imposible imaginar que antes de las vacaciones de verano pensaba que tenía que dejar la carrera. O que la primera semana de mis prácticas lloraba cada vez que llegaba a casa porque estaba tan sobreestimulada. O que desde el primer día ya estaba contando los días hasta las vacaciones de Navidad. Sin bromear: sé que voy a echar esto de menos. Pero primero voy a empezar por echar de menos a las otras becarias.

Nederlands

Week 11

Ja lieve lezers. Het moment waarop iedereen heeft gewacht: een nieuw verhaal van de enige echte Quinty! De afgelopen twee weken waren best druk (mijn eigen schuld) dus daarom deze iets latere update.

Op maandag heb ik weer vooral vertalingen gemaakt en de opmerkingen van Laurine verwerkt in mijn vertalingen. Omdat er in een vertaling voor de leesclub best wel veel (voor mij) onbekende Spaanse woorden stonden, heb ik een woordenlijstje bijgehouden. Ook ben ik begonnen met het maken van een video over de app voor de digitale bibliotheek. Vanaf nu kunt u me ook inhuren als editor.

Dinsdag had ik om 12.00 een overleg over het Papiamento congres dat op vrijdag plaats zou vinden. Bij deze bespreking zouden we de laatste puntjes op de i zetten, samen met de docenten die dit hebben georganiseerd. Alleen wist ik na dit overleg nog steeds niet wat mijn daadwerkelijk taken waren op vrijdag, buiten “de mensen helpen”. Eenieder die mij kent, weet dat ik er niet zo goed op ga als ik geen duidelijkheid heb; al leer ik hier zeker mee omgaan tijdens deze stage. Na het overleg ben ik verder gaan werken aan de video van maandag. Mijn mede-bibliotecaresse-in-opleiding had ‘s avonds een voorstelling en vroeg daarom of ik tot 18.30 kon blijven. Dat wilde ik natuurlijk wel doen en in die tijd heb ik ook alvast het script geschreven voor een tweede video over de digitale bibliotheek. Net nadat ik alle computers had afgesloten, mijn spullen had ingepakt en klaar was om naar het station te lopen; kwam er nog snel een jongen binnen die lid wilde worden van de bibliotheek. Wederom heb ik over mijn hart gestreken én lukte het me (helemaal alleen, may I add) om hem lid te maken. Ik denk dat ik maar ga stoppen op de VAC en bibliotecaresse word.

Woensdag heb ik thuis weer verder gewerkt aan vertalingen en aan de video’s. ’s Avonds ben ik eindelijk weer eens naar een musical geweest. Deze keer was het zelfs de Limburgse première van Hairspray in het wonderschone Maastricht. Dit hield in dat ik bij binnenkomst direct een stevig glas cava in mijn handen geduwd kreeg en gratis een grote suikerspin kon krijgen. Ik klaag niet uiteraard :). En wat een heeeeerlijke musical! Verstand op 0 en genieten.

Donderdag mocht ik ook thuiswerken als voorbereiding op het feit dat ik zowel vrijdag als zaterdag in de bibliotheek moest zijn. Om 10.00 had ik eerst nog een overleg voor een workshop over neurodiversiteit die ik binnenkort ga geven op de Hotelschool in Maastricht. Gezellig tussen de kakkers in, wat wil je nog meer. Vervolgens heb ik de video over de app zo goed als afgemaakt en heb ik ’s avonds mijn koffertje ingepakt. “Een koffertje, Quinty?”. Ja, een koffertje. Omdat ik dus vrijdag én zaterdag moet werken en deze dagen allebei vrij vroeg beginnen, was het voor mij niet echt haalbaar om beide keren op en neer te reizen. En laten we eerlijk zijn: dat was ook nooit gelukt met al dat NS-gezeik. Dus was Cecília zo lief om aan te bieden dat ik bij haar mocht blijven slapen.

Vrijdag wurmde ik me dus in de zitplaats van de trein met een grote rugzak en koffertje; toch nog de echte studentenervaring mee kunnen pikken dus. De hele dag was ik bezig met het congres over het Papiaments. Dat was wel interessant moet ik zeggen; vooral de eerste spreking over de geschiedenis van deze taal. Alleen wist ik dus nog steeds niet echt wat ik moest doen en wilden de docenten dat ik hun hielp met de techniek: iets waar ik precies helemaal niks over wist. Hierdoor kon ik dus iedere keer iemand gaan zoeken als er een vraag bij mij kwam. Op het einde van de dag was ik compleet overprikkeld, gestresst en doodop. Gelukkig kon ik ´s avonds ontspannen en heb ik onder andere samen met de meiden van mijn stage de film Frankenstein gekeken en wat kunnen bijkletsen. Ook eens leuk om ze buiten mijn stage te zien en te spreken. Tot mijn eigen grote verbazing heb ik ´s nachts in coma gelegen (figuurlijk gesproken dan hè); normaal kan ik nooit op vreemde plekken slapen. Misschien dat het dan toch nuttig is geweest om overprikkeld te raken.

Op zaterdag hoefde ik dus eens een keer niet midden in de nacht te ontwaken en kon ik op een normaal tijdstip opstaan. Samen met Cecília moest ik om 10.00 weer bij het Instituto zijn omdat deze dag een kinderboekenmarkt was georganiseerd in de bibliotheek. Gelukkig vind ik kinderen toch zo leuk, *kuch*. Het was best een leuke dag; inclusief een heerlijk stuk chocoladetaart waar ik nu nog steeds aan moet denken. Uiteraard was ik aan het einde van deze dag echt helemaal kapot; maar ik kon tenminste uitkijken naar mijn eigen bed en de mogelijkheid om heerlijk uit te slapen.

Week 12

Omdat ik dus de zaterdag had gewerkt, mocht ik maandag thuiswerken. Op maandag is de bibliotheek ook sowieso dicht, waardoor dit al helemaal geen probleem was. Dit kwam goed uit want vandaag had ik een vergadering met de Academieraad en deze keer was die fysiek. Na een korte vlaag van paniek omdat ik het lokaal niet kon vinden (want ik zit pas in mijn derde jaar binnen hetzelfde gebouw), was het wel heel leuk om de docenten weer te zien en te spreken. Het was wel even spannend, want ik had mezelf voorgedragen als voorzitter. Gelukkig had niemand hier bezwaar tegen; anders had ik het toch wel persoonlijk genomen ;). Nu voel ik wel de behoefte om zo’n hamertje te kopen. Mocht iemand nog een idee willen voor mijn verjaardag, hier heb je een cadeautip.

Zoals altijd had ik ook dinsdag een thuiswerkdag. Ook dit kwam weer goed uit aangezien er op de VAC een proefvisitatie was. Ik heb voor de visitatie het studentenhoofdstuk geschreven en was daarom uitgenodigd om deel te nemen aan het studentenpanel. Omdat ik dus ook lid ben van de Academieraad, kon ik ook bij dat gesprek aansluiten. Uiteindelijk zat ik er bij het tweede gesprek alleen voor de vibes bij, maar ik kon tenminste wel weer alle tea horen. Daarna ben ik nog even op de VAC gebleven om een vertaling over Antoni Gaudí te maken omdat ik deze binnen had gekregen. Schijnbaar had ik een paar weken geleden een heel goed humeur, want ik was even vergeten dat ik me ook had opgegeven om diezelfde avond nog een domeinvoorlichting te geven in Maastricht samen met Ivette. Ondertussen voel ik mezelf als onderdeel van het marketingteam van de Vertaalacademie en eigenlijk gewoon heel Zuyd.

Woensdag was weer een vertaaldag. Dit klinkt alsof ik dat niet leuk vind, maar uiteraard studeer ik niet voor niks vertalen. Ik merk dat ik hier echt veel kan leren over vertalen en ook vooral over het vertalen van marketingteksten. Vijf vertalingen verder (en dus ook honderd aparte mails naar Laurine met de vraag of ze ze kon nakijken, sorry hihi) was ik toch wel even blij toen me werd gevraagd of ik met iets anders kon helpen. Binnen het programma Hermes moest ik pagina’s aanmaken voor de leesclub voor het eerste halfjaar van 2026. Nu heb ik tot dan toe iedereen alleen maar horen klagen over Hermes. En ik moet zeggen: ik snap het. Wat een omslachtig en tijdrovend gedoe. Maar lieve lezers, het is me gelukt. Ondertussen begint het erop te lijken dat mijn bijnaam hier “meticulosa” wordt.

Leuk detail: woensdag was ook de dag dat de wc’s overspoelden. Ook eens leuk om mee te maken toch.

Behalve dat het op vrijdag Pakjesavond was, was het ook de dag van het afscheidsetentje bij Cervantes én gingen we een kerstvideo opnemen. Aangezien ik geen moment van mijn leven serieus kan blijven, had ik mijn fantastisch lelijke VAC-kersttrui meegenomen om te dragen tijdens deze video. Het etentje werd georganiseerd omdat de andere stagiaires allemaal weggaan na volgende week en we op deze manier afscheid konden nemen. Ja lezer, ik blijf helemaal zielig en triestig alleen achter. Het idee was om allemaal iets te koken (of kopen) en dit mee te nemen. Ik ben 100% Sjeng en had dus op donderdag urenlang in de keuken gezwoegd om zuurvlees te maken (lees: mijn moeder heeft al het werk gedaan en ik heb voor de kwaliteitscontrole gezorgd). Mijn moeder was bang dat ik te weinig zo hebben en daar ging ik dus met 10 kilo zuurvlees de trein in. Genoeg zuurvlees voor heel Utrecht.

Als eerste gingen we de kerstvideo filmen. Voordat we dit echter konden doen, moesten Cecília en ik een kerstboom van boeken bouwen in de bibliotheek. Hartstikke leuk en makkelijk toch? Lieve lezer, het antwoord is: nee, nee dit was niet leuk noch makkelijk. Drie mislukte pogingen en twee uren later kwamen nog twee kerstelfjes ons helpen en verlosten ons uit ons lijden. Het opnemen zelf van de video verliep ook als verwacht: pure chaos. Uiteindelijk is het wel gelukt en zal het zeker een leuke herinnering zijn.

Voordat ik op stage ging, kreeg ik van mevrouw Canals nog de opdracht om ook iets van de Spaanse cultuur mee te krijgen. En, als zeg ik het zelf, dat is deze dag zeker gelukt. Het overgrote deel van het eten dat was meegenomen, was Spaans (logisch). Zelfs polvorones waren in de aanbieding, maar dit was voor mij geen doorslaand succes. Dit had ik al kunnen weten toen Laurine naast me zei dat het een aparte structuur heeft. Ik moet normaal al kokhalzen als er een zacht plekje in mijn appel zit, dus ik had het aan kunnen zien komen. En inderdaad: gadverdamme. Het was net een combinatie tussen betongruis en de inhoud van een volle stofzuigerzak. Dit was mijn eerste en meteen laatste polvorón.

De avond werd toch nog positief afgesloten met het maken van groepsfoto’s. Ik vind het zo raar om te bedenken dat ik na volgende week twee weken kerstvakantie heb. En dan ook daadwerkelijk vakantie: ik hoef niet te studeren, te werken of überhaupt iets te doen. En daarna nog maar vier weken stage en dan is het al voorbij. Hoe dan? Het is bijna onmogelijk om me voor te stellen dat ik voor de zomervakantie nog dacht dat ik moest stoppen met mijn opleiding. Of dat ik de eerste week van mijn stage alleen maar gehuild heb zodra ik thuiskwam omdat ik zo overprikkeld was. Of dat ik vanaf de eerste dag al af aan het tellen was naar de kerstvakantie. Zonder grappen: ik weet nu al dat ik het ga missen hier. Maar eerst ga ik beginnen met het missen van de andere stagiaires.