Las Aventuras de Quinty

español

Semana 13

Como la primera semana de enero voy a estar sola en la biblioteca, me pareció bastante útil coordinar qué días tenía que trabajar. Por eso lo pregunté el lunes nada más llegar, para poder hacer una planificación decente.

Como siempre, también hice traducciones. Quinty, escribes lo mismo todas las semanas. Sí, ya lo sé, tampoco soy ciega. Mi magnum opus están siendo los vídeos instructivos para la biblioteca digital. Hoy le enseñé uno de los vídeos a mi tutora y me hizo varios comentarios. Con eso en mente, ajusté el vídeo y después hice una versión en español.

El miércoles, después de mucho posponerlo, por fin escribí la actualización de mi blog de las semanas 11 y 12. Después de terminar el lunes los vídeos para la app, hoy empecé con un vídeo para la página web. ¿Y qué más hice, queridos lectores? ¡Exacto! ¡Traducciones! Para mi gran sorpresa (y un poco de terror), había otro equipo de grabación haciendo vídeos promocionales del Instituto y yo aparecía tranquilamente de fondo. Pero la cosa empeoró, queridos lectores. Después de reírme de los demás porque tenían que actuar, también me llegó la pregunta a mí. Bueno, ¿pregunta? Más bien fue una petición educada pero muy, muy urgente. Esto no estaba en mi contrato de prácticas. Por suerte soy buenísima actuando conversaciones espontáneas con otras personas. *ejem*

Itziar (del departamento de cultura) también me preguntó si podía hacer una traducción urgente de un acuerdo de colaboración. Claro que sí, y además siempre es divertido traducir textos diferentes. Por desgracia, el miércoles también fue el último día que vi a Cecília. Eso va a ser divertido cuando el viernes tenga que despedirme de las otras chicas por última vez…

El jueves trabajé un poco desde casa y me preparé mentalmente para el viernes

Y el viernes fue el día en que también tuve que despedirme de Irene, Aina, Lucía y Sofía. Y como decía Johan Cruijff: cada desventaja tiene su ventaja, porque ahora tengo mi propio sitio en la biblioteca con un ordenador fijo. Eso sí, son ordenadores del siglo pasado (y creo que también se actualizaron por última vez en el siglo pasado). Y claro, no hago prácticas en una biblioteca porque sí: el fin de semana tengo que leer un libro (en neerlandés) para ver si merece la pena añadirlo a nuestra colección. Qué castigo (spoiler: al final sí fue un castigo, porque era aburridísimo y estaba lleno de faltas de ortografía). Después terminé el día añadiendo las fechas del club de lectura de Rotterdam en Hermes.

Semana 14

El lunes no tuve que trabajar porque el martes, miércoles y jueves voy al Instituto.

El martes literalmente no tuve ni la oportunidad de decirle buenos días a Laurine, porque en cuanto entré me “atacó” Luis de forma figurada. Había exámenes SIELE y no había nadie para vigilarlos. Si yo podía hacerlo. En realidad no había opción, pero bueno. Vale. Así que ahí estaba yo, sin nada que hacer.

Algunos lectores ya lo saben, pero antes de empezar en la VAC hice durante tres años la carrera de formación de la profesora de historia. ¿Pero esa carrera no dura cuatro años, Quinty? Sí, correcto, querido lector: esta autora la dejó en el tercer año. Por el coronavirus, las prácticas de los dos primeros años fueron (en parte) en línea, y eso no se puede comparar para nada con unas prácticas presenciales. Así que cuando en el tercer año por fin estuve delante de una clase, pensé: no, esto no es para mí. Resumen corto, pero esa es la esencia de la historia. ¿Por qué cuento esto? Porque desde entonces no había vuelto a estar en exámenes. Al final, por suerte, Guadalupe me mandó algunas tareas por correo y pude volver a hacer traducciones. Y ahí es donde está el problema: van tan bien que precisamente por eso salen mal. Al parecer se me da bastante bien traducir y mi ego está creciendo. Así que si pronto me vuelvo insoportable: la culpa es de Laurine. ¡Perdón!

Y como un blog no es suficiente para mí, hoy también empecé a actualizar el blog del Instituto.

El miércoles estaba inquietantemente tranquilo en el Instituto, ahora que solo quedamos tres empleados y yo. Hoy no tenía que empezar hasta las 12.00, lo cual venía bien porque a las 9.00 tenía una breve reunión online. Añadí mis traducciones a las entradas del blog del Cervantes y también cambié la imagen del club de lectura. Además hice algunas tareas administrativas. Junto con Guadalupe desmonté el árbol de Navidad hecho de libros, superando así mi miedo a las alturas. Por supuesto, los libros eran lo más pesados posible y estaban en la estantería más alta, así que ahí estaba yo, con miedo a las alturas y las piernas temblando, subiendo la escalera. Trabajé hasta las 18.30, llegué a casa sobre las 21.30 y mañana tengo que levantarme otra vez a las 6.00. ¡Pero ya casi vacaciones!

Y entonces llegó el último día antes de las vacaciones de Navidad. Un poco cansada, pero para mi propia sorpresa estaba de buen humor y con bastante energía. A ver cuánto dura: empiezo a las 10.00 y trabajo hasta las 18.30. De repente siento la necesidad de hacer un vlog después de las vacaciones, pero probablemente sea un síntoma del cansancio. Aun así, intentaré grabar un day in the life cuando esté sola en la biblioteca la primera semana de enero; así será un poco menos incómodo. Mientras almorzaba con Laurine, hablábamos de que aquí nunca es aburrido y siempre pasa algo. Por desgracia, teníamos poderes predictivos, porque una hora después se cayó internet y no volvió en todo el día. Y ahí te das cuenta de que sin internet no funciona absolutamente nada. Así que tenía todavía menos que hacer y pude traducir literalmente a mano. También es bonito sentir cómo era traducir en la prehistoria.

¡Y por fin vacaciones! Aunque todavía no sé muy bien qué hacer conmigo misma ahora que tengo dos semanas enteras de vacaciones de verdad.

Nederlands

Week 13

Omdat ik de eerste week van januari alleen in de bibliotheek ben, leek het me wel handig om even af te stemmen welke dagen ik moet werken. Daarom heb ik dat op maandag meteen even gevraagd zodat ik dat een planning voor kon maken.

Zoals altijd heb ik ook weer vertalingen gemaakt. Quinty, je schrijft iedere week hetzelfde. Ja, dat zie ik zelf ook wel. Mijn magnum opus worden de instructievideo’s voor de digitale bibliotheek. Vandaag heb ik mijn begeleider naar de video laten kijken en heeft ze hier nog een aantal opmerkingen bij geplaatst. Aan de hand hiervan heb ik de video aangepast en daarna een Spaanse versie gemaakt.

Op woensdag heb ik na lang uitstellen eindelijk mijn blogupdate voor week 11 en 12 geschreven. Nadat ik op maandag de video’s voor de app heb afgemaakt, ben ik vandaag begonnen met een video voor de website. En wat heb ik nog gedaan, lieve lezers? Juist! Ik heb vertalingen gemaakt! Tot mijn grote schrik stond er weer een filmploeg klaar voor promotiefilmpjes te maken van het Instituto en stond ik op de achtergrond. Maar het wordt nog erger lieve lezers. Nadat ik de anderen uit had gelachen omdat ze moesten acteren, kwam ook de vraag aan mij. Of nou ja, een vraag? Het was meer een beleefd maar zeer dringend verzoek. Dit stond toch niet in mijn stagecontract hoor. Gelukkig ben ik zo goed in het acteren van een spontaan gesprek met andere mensen. *ahem*

Itziar (van de cultuurafdeling) kwam me nog vragen of ik voor haar een spoedvertaling wilde maken voor een samenwerkingsovereenkomst. Dat kon ik uiteraard en het is altijd leuk om verschillende soorten teksten te vertalen. Helaas was woensdag ook de laatste dag dat ik Cecília zou zien. Dat wordt nog leuk als ik op vrijdag de andere meiden voor de laatste keer ga zien…

Donderdag heb ik wat thuisgewerkt en me mentaal voorbereid op vrijdag.

En vrijdag was dus de dag dat ik ook afscheid moest nemen van Irene, Aina, Lucía en Sofia. Beetje kut dit, zoals we dat zo mooi kunnen zeggen in het Nederlands. En zoals Johan Cruijff zei: elk nadeel heb z’n voordeel, want ik heb nu wel mijn eigen plekje in de bibliotheek met een vaste computer. Het zijn dan wel weer computers uit de vorige eeuw (en volgens mij ook voor de laatste keer geüpdatet in de vorige eeuw). En ik loop natuurlijk niet voor niks stage in een bibliotheek: in het weekend moet ik een (Nederlands) boek gaan lezen om te kijken of het iets is om toe te voegen aan onze collectie. Wat een straf (spoiler: uiteindelijk was het wel een straf want het was oersaai en zat vol spelfouten). Daarna heb ik de dag afgesloten met de datums toe te voegen op Hermes voor de leesclub in Rotterdam.

Week 14

Maandag hoefde ik niet te werken omdat ik dinsdag, woensdag en donderdag naar het Instituto ga.

Dinsdag had ik letterlijk niet eens de kans om goedendag te zeggen tegen Laurine, want zodra ik binnenkwam werd ik figuurlijk aangevallen door Luis. Er waren SIELE-examens maar er was niemand om erbij te surveilleren. Of ik dat wilde doen. Natuurlijk was er eigenlijk geen keuze, maar oké. Prima. Dus daar zat ik dan met niks te doen.

Sommige lezers weten dit al, maar voordat ik aan de VAC begon heb ik drie jaar lang de lerarenopleiding geschiedenis gedaan. Maar duurt die opleiding dan niet vier jaar Quinty? Ja dat klopt lieve lezer, deze auteur is er in het derde jaar mee gestopt. Door corona waren mijn vorige in de andere twee jaren (gedeeltelijk) online en dat is natuurlijk totaal niet te vergelijken met een fysieke stage. Dus toen ik in jaar drie daadwerkelijk voor de klas stond, dacht ik: nee, dit wil ik niet. Dit is natuurlijk een lang verhaal kort, maar wel de kern van het verhaal. Waarom vertel ik dit? Omdat ik sinds die tijd niet meer bij examens heb gezeten. Uiteindelijk kreeg ik gelukkig toch nog wat taken doorgemaild van Guadalupe en kon ik weer aan de slag met vertalingen. En bij die vertalingen gaat het juist mis, juist omdat ze zo goed gaan. Schijnbaar doe ik het redelijk goed met vertalen en daarom is mijn ego aan het groeien. Dus mocht ik binnenkort onuitstaanbaar zijn: geef de schuld aan Laurine. Sorry!

En omdat een blog voor mij niet genoeg is, ben ik vandaag ook begonnen met het updaten van de blog van het Instituto.

Woensdag was het akelig stil in het Instituto nu er nog maar drie werknemers en ik zijn. Ik hoefde vandaag pas om 12.00 te beginnen, wat goed uitkwam aangezien ik om 9.00 een korte online bespreking had. Ik heb mijn vertalingen toegevoegd aan de blogposts van het Cervantes en ook een andere afbeelding voor de leesclub toegevoegd. Verder heb ik nog wat administratieve dingetjes gedaan. Samen met Guadalupe heb ik de boekenkerstboom opgeruimd waardoor ik over mijn hoogtevrees heen kwam. De boeken waren natuurlijk zo zwaar mogelijk en van de hoogst mogelijke plank gepakt, dus daar kon ik met mijn hoogtevrees en trillende beentjes de ladder beklimmen. Ik heb gewerkt tot 18.30, was thuis rond 21.30 en moet morgen weer om 6.00 op. Maar bijna vakantie!!

En dan de laatste dag voor de kerstvakantie. Beetje moe, maar tot mijn eigen grote verbazing heb ik een goed humeur en redelijk veel energie. Eens kijken hoelang dat duurt: ik moet om 10.00 beginnen en werken tot 18.30. Ik voel opeens de neiging om na de vakantie een dag te vloggen, maar waarschijnlijk is dit een symptoom van mijn vermoeidheid. Maar ik zal proberen een day in the life te filmen als ik de eerste week van januari alleen ben in de bibliotheek, dan is het toch iets minder ongemakkelijk. Toen ik aan het lunchen was met Laurine hadden we het erover dat het nooit saai is hier en er altijd wel iets gebeurt. Helaas hadden we voorspellende gaven, want een uurtje later viel het internet uit en kwam dit de rest van de dag niet meer terug. En dan merk je pas dat echt niks meer werkt zonder internet. Dus nu had ik nog minder te doen en kon ik letterlijk schriftelijk gaan vertalen. Ook eens fijn om te voelen hoe het was om te vertalen in de oertijd.

En dan eindelijk vakantie!!! Alleen weet ik niet wat ik met mezelf moet doen nu ik twee weken lang echt vakantie heb.